بانوی اردیبهشت
می نشینیم پشت میز گرد کنار پنجره برخلاف همیشه اینجا امروز خلوت استبستنی سفارش نمی دهداو قهوه من کاپوچینومیگم :تو که اهل قهوه نبودیمیخنده بلند وکشداروعصبیمیگه :امروز از قهوه "تلخ یش "را میخامباید با احوالاتم ست بشه .خسته سخستگی یش پشت آرایش غلیظ ش پنهان نشدهمنتظرم حرف بزند .حرف زدن از قوی ترین قرص های آرامش بخشاز غلیظترین آرایشاز تلخ ترین قهوه برایش ضروری تر استمی گوید: از دست "دوست دارم هایش" خسته شده ام"دوست دارم هایی" که مطمئنم حسی پشت آن نیستمثل حباب تو خالینرسیده به سقف ترکیدهمی خندم ودلداریش میدهمومی گویم بهر حال او عاشق ت استو فکرمی میکنم به این که" این یک عشق کسالت بار است "کجا شنیده ام
برچسب:
نویسنده: نرگس کریمیان